Lea Goldberg i jej wiersz wrzesień 3, 2007

     Dawno, dawno temu przeczytałam jeden wiersz żydowskiej poetki, i od tamtej pory żaden inny nie spodobał mi się bardziej. Czasem, gdy jest mi naprawdę smutno, powtarzam go sobie w myślach, albo piszę go w Wordzie: piszę i kasuję, piszę i kasuję, zwrotka po zwrotce, aż zrobi mi się Lepiej.

To swobodne pisanie, w czystym Nowym Dokumencie Worda, to w ogóle taki mój sposób na smutki; jak skończą mi się wiersze, przechodzę na piosenki. Po ekranie biegną słowa, a ja śpiewam je w myślach. Przy okazji ćwiczę pisanie bezwzrokowe, żeby nie mieć wyrzutów, że kompletnie tracę czas. Miliony razy wszyscy dookoła myśleli, że jestem zawalona pracą na maksa, a ja wypisywałam całe kilometry identycznych zwrotek i zawieszałam się godzinami.  

Zabawne. Nigdy nikomu o tym nie mówiłam.

Wracając do wiersza.

.

        “W górach Jerozolimy”  

. 

        Rzucona jak kamień między wzgórza, pomiędzy zwiędłe trawy, trawione przez lato,

        milczące i obojętne.

        Posiniały nieboskłon ociera się o skały. Skąd przybył tutaj motyl o miękkich, żółtych skrzydełkach?

.

        Ja, kamień pośród kamieni. Nie wiem, jak starodawne jest moje życie i kto zjawi się jeszcze, 

        obezwładni moje nogi i popchnie, żebym potoczyła się w dół.

        Być może jest to piękno na zawsze uwięzione. Lecz może jest to wieczność, która wolno postępuje.

        Nie wiem.

        Przecież to może być także sen o śmierci i miłości jedynej.

.

        Rzucona jak kamień między wzgórza, pomiędzy ciernie i osty

        - przede mną ścieżka, schodząca ku miastu.

        Wietrzyk, któremu wszystko się podoba, zaczyna muskać wierzchołki sosen i obiegać nieme kamienie.

.

        Wszystkie rzeczy, które były na zewnątrz miłości,

        przybiegają teraz do mnie, są w kole.

.

        Oto krajobraz mądrego starca, który pragnie żyć jeszcze rok, jeszcze rok cały i więcej,

        pokolenie jedno, dwa i trzy,

        jeszcze wieczność.

.

        Ciernie rodzić bez wytchnienia,

        piastować martwe kamienie jak niemowlęta w kołysce, póki nie zasną,

        taić postarzałe wspomnienia,

        jeszcze jedno, jeszcze dwa, jeszcze trzy.  

.

        O,  jak silny jest napór życia u tych, którzy idą ku śmierci.

        Jak wielka i straszna jest namiętność bycia,

        istnienia pomiędzy próżniami -

        jeszcze rok i więcej niż rok, jeszcze pokolenie jedno, dwa i trzy,

        jeszcze wieczność.

.

        Zabłąkałeś się w załomach gór, mały, radosny ptaku. 

        Całą krtań twoją wypełnia

        piosenka dla ukochanej

        serce trzepoce od bezmiernej błogości, której nie stłumią poszarpane skały i ostrokrzewy.

        Blisko jest gniazdo, blisko ona, blisko małe, którym pieśń pomoże w pierwszych lotach.

.

        A potem nagle

        z niebieskich wysokości

        oczy ptaka dostrzegą pustynię,

        usianą wrogim, krzemiennym żwirem.

.

        Ocalcie go,

        ocalcie,

        ażeby jego oczy nie wchłonęły

        wszelkich nieżywych od dawna miłości, miejsc, gdzie pochowano całą radość.

.

        W błękitnej wyżynie,

        w samotnej pieśni serca

        trwa jeszcze ten ptak, zawieszony, uczepiony powietrza

        nie wiedząc, że śmierć można spotkać

        twarzą w twarz.

.

        Jakże to on sam potrafi całe niebo utrzynywać kruchymi skrzydłami ponad pustynią?

        Czy to wielkie brzemię cofa się przed siłą śpiewu?

.

        Tak samo i moja miłość, teraz górująca nad wierzchołkami i nad zwaliskami, nad przepaścią cierpień,

        utraci swą pieśń któregoś dnia,

        uciekną z niej żywe siły

        i spadnie jak kamień.

.

                                                                 Lea Goldberg